aysen26
05-07-2008, 01:05 AM
Kısırlık
Üye: Gulce
Merhaba. Ben 15 yıllık evliyim ve bu süre içerisinde bebek sahibi olamadım. Bedenen, madden ve manen zor bir yol bu. Bedenen zor, çünkü muayeneler, tedaviler, operasyonlar, iğneler derken bedeniniz yorgun düşüyor. Hele bunlar şehrinizden yüz kilometrelerce uzakta ve tıp bu kadar ilerlememişken yapılmışsa daha da zor oluyor. Maddi olarakta ağır bir yükün altına giriyorsunuz. Elinize geçen her kuruşu tedavi amaçlı kullanıyor, yapmak istediğiniz bir çok şeyi askıya alıyorsunuz.
Bedenen yorgunluğunuzu tedavilerden bir süre sonra geçiyor maddiyatıda bir şekilde hallederek unutuyorsunuz.
Ama işin en zor kısmı var ki manevi kısmı sizde derin yaralar açıyor. Çocuk sahibi olamamanın verdiği acıyı fazlasıyla hissediyorsunuz. Bunu da kapatayım diye uğraşsanız da bu mümkün değil. Çünkü çevrenizdeki insanlar elbirliği etmişçesine size bunu unutturmamak için uğraşırlar.
Daha ilk aylarda başlarlar: Var mı birşey? Daha yok mu? Düşünmüyor musunuz? Hamile kalmanızın onlar için nedense çok önemlidir. Aradan bir iki yıl geçer artık olmadığına kesin karar vermişlerdir. Özel hayatınıza karışma zamanı gelmiştir.Bu seferde "neden olmuyor? Kimin olmuyor?" soruları ve doktor tavsiyeleri başlar. Artık bir topluluğa girmekten nefret eder olursunuz. Çünkü ne zaman bir yere gitseniz konuyu dönüp dolaştırıp çocuğa getirirler. Oysa siz zaten tedavilerden bunalmış vaziyettesinizdir ama bunu düşünmezler bile. Buldukları her kuytu köşede sizi sorgulayıp elinize bir kağıt tutuştururlar. Verdikleri doktor adresleri yetmez hocalara üfürükçülere geçerler. Evime gelen misafir elime tutuşturduğu kağıtta bana bir üfürükçü tavsiye eder ve oraya gidip verdiği elmayı yersem çocuğumun olacağını söyler. Yani bizim doktorlar boşuna okumuşturherşey ne kadar kolay ye elmayı yap çocuğu. Oysa söyledikleri her sözün boğazıma yapışan bir el olduğunu farketmezler. Beni boğduklarını bir bilseler. Onlar anlamadıkça siz onlardan kaçar olursunuz.Arkanızdan konuşulanları duymamak için kapatırsınız kulaklarınızı. Bazen bu çocuğu kendiniz için mi yoksa onlar içinmi istediğinizi bile sorgularsınız.
Neden bu insanlar çocuksuz çiftlere karşı bu kadar meraklılar? Neden bir insanın çocuğunun olması kadar olmamasının da doğal birşey olduğunu, bunun bizim elimizde olmadığını ve bunun bizim özel hayatımız olduğunu kabul etmezler?Siz böyle yaptıkça ben sizden uzaklaşıyorum ve karşınıza geçip haykırmak istiyorum
BİZİ RAHAT BIRAKIN!
http://www.tupbebek.com/?name=News&file=article&sid=185
Üye: Gulce
Merhaba. Ben 15 yıllık evliyim ve bu süre içerisinde bebek sahibi olamadım. Bedenen, madden ve manen zor bir yol bu. Bedenen zor, çünkü muayeneler, tedaviler, operasyonlar, iğneler derken bedeniniz yorgun düşüyor. Hele bunlar şehrinizden yüz kilometrelerce uzakta ve tıp bu kadar ilerlememişken yapılmışsa daha da zor oluyor. Maddi olarakta ağır bir yükün altına giriyorsunuz. Elinize geçen her kuruşu tedavi amaçlı kullanıyor, yapmak istediğiniz bir çok şeyi askıya alıyorsunuz.
Bedenen yorgunluğunuzu tedavilerden bir süre sonra geçiyor maddiyatıda bir şekilde hallederek unutuyorsunuz.
Ama işin en zor kısmı var ki manevi kısmı sizde derin yaralar açıyor. Çocuk sahibi olamamanın verdiği acıyı fazlasıyla hissediyorsunuz. Bunu da kapatayım diye uğraşsanız da bu mümkün değil. Çünkü çevrenizdeki insanlar elbirliği etmişçesine size bunu unutturmamak için uğraşırlar.
Daha ilk aylarda başlarlar: Var mı birşey? Daha yok mu? Düşünmüyor musunuz? Hamile kalmanızın onlar için nedense çok önemlidir. Aradan bir iki yıl geçer artık olmadığına kesin karar vermişlerdir. Özel hayatınıza karışma zamanı gelmiştir.Bu seferde "neden olmuyor? Kimin olmuyor?" soruları ve doktor tavsiyeleri başlar. Artık bir topluluğa girmekten nefret eder olursunuz. Çünkü ne zaman bir yere gitseniz konuyu dönüp dolaştırıp çocuğa getirirler. Oysa siz zaten tedavilerden bunalmış vaziyettesinizdir ama bunu düşünmezler bile. Buldukları her kuytu köşede sizi sorgulayıp elinize bir kağıt tutuştururlar. Verdikleri doktor adresleri yetmez hocalara üfürükçülere geçerler. Evime gelen misafir elime tutuşturduğu kağıtta bana bir üfürükçü tavsiye eder ve oraya gidip verdiği elmayı yersem çocuğumun olacağını söyler. Yani bizim doktorlar boşuna okumuşturherşey ne kadar kolay ye elmayı yap çocuğu. Oysa söyledikleri her sözün boğazıma yapışan bir el olduğunu farketmezler. Beni boğduklarını bir bilseler. Onlar anlamadıkça siz onlardan kaçar olursunuz.Arkanızdan konuşulanları duymamak için kapatırsınız kulaklarınızı. Bazen bu çocuğu kendiniz için mi yoksa onlar içinmi istediğinizi bile sorgularsınız.
Neden bu insanlar çocuksuz çiftlere karşı bu kadar meraklılar? Neden bir insanın çocuğunun olması kadar olmamasının da doğal birşey olduğunu, bunun bizim elimizde olmadığını ve bunun bizim özel hayatımız olduğunu kabul etmezler?Siz böyle yaptıkça ben sizden uzaklaşıyorum ve karşınıza geçip haykırmak istiyorum
BİZİ RAHAT BIRAKIN!
http://www.tupbebek.com/?name=News&file=article&sid=185